24 Haziran 2015 Çarşamba

Yırtık Kitap



           Odanın içinde sadece hareket edenler nesneler var. İki ruh var odanın içinde, birbirinden habersiz, iki ruh. Biri ne düşüneceğini dahi bilmezken, diğeri umutluydu hayatından. Düşünceli olanın adı “K” idi. İçinde yaşadıklarını anlatmak için büyük büyük laflar etmek istiyordu. Ama artık değil bir cümle kurmak, tek harflik bile bir gücü kalmamıştı. Başı çatlamak üzereydi, ikinci kahvesini tiksinerek içiyordu. İçtiği kahveden iğrenecek kadar kötü bir koku vardı oda da. Durmadan içmeye devam ediyordu..
            Bardağını bir yana fırlattı. Eline yırtık kitabını aldı. Büyülü bir muska gibi yırtık kitabını birleştirerek okumaya çalışıyordu. Orada okuduğu cümlelerin kendine efsunlu şeyler öğreteceğini düşünerek, durmadan heceleye heceleye bir şeyler okuyordu. Altını çizdiği yerleri okumak ona adeta ilahi kitaptan ayetler okumak gibi sevap kazandırıyor zannediyordu. Onun için bir ibadetti bu ve ibadetini durmaksızın yapıyordu. Ama Tanrısının ne olduğunu bilmiyordu. Belki de hiçbir zaman öğrenemeyecekti. Bunların hepsinin dışında belki de o satırlarda arıyordu tanrıyı. Hani şu gücü her şeye yeten, ölümsüz olan ve her şeyin en iyisi olanı.
K, yırtık sayfalardan birkaç cümle okumaya çalışırken gözüne şu satırlar takılmıştı: “Bunca kılınmış kılınmamış namazlar, tutulmuş tutulmamış oruçlar arasında ve bu hesaptan başka, mahlûkların hâliklerine karşı bir borçları daha yok muydu? Ve bu da ona tam bir itimat besleyerek ondan mutlaka merhamet ve şefaat göreceği emniyetine kavuşmak değil midir?” bundan beş dakika önce ne düşüneceğini dahi bilmeyen K, şimdi ise kafasındaki onlarca sorunun içinden çıkamıyordu, bu soruların büyük çoğunluğu ise tanrı hakkındaydı. Merhamet diyorlardı, şefkat diyorlardı, güzellik diyorlardı, bağışlamak diyorlardı. Bu saydıkları özellikler O’nun içinde fazlasıyla varmış, hem de en çok haliyle. Ama nasıl oluyordu da Tanrı sadece bir tek dinden olan insanları affediyordu. Nerede kalmıştı adalet, nerede kalmıştı merhamet, şefkat, güzellik… O’na yakışmıyordu bunlar, hem de hiç yakışmıyordu.       
Bir yakarıştı K’nın ki. Kimseye bahsedemiyordu bunlardan çünkü kime bahsetse, “öyle deme ama çok günah, farklı görünmek için saçma sapan düşüncelere dalma, şimdiye kadar kimse fark edemedi bir sen mi fark ettin, dinde böyle şeyler sorgulanmaz” gibi sözler söylüyorlardı. Onlar ne derse desin kimse tarafından tam olarak bir cevap alamıyordu sorularına. Daha sonra bütün bunları sineye çekip yırtık kitabından birkaç satır daha okumaya çalışıyordu. Kitap yırtık olmasına rağmen şu cümleyi çok rahat bir şekilde okumuştu: “Düşündükleri gibi yaşamak kahramanlığını gösteremeyen insanların çokları yaşadıkları gibi düşünmeye tenezzül etmezler de fikirleriyle hareketleri arasında tezattan tezada düşmekte mahzur görmezler.”



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder